1810. De officiële oprichting van de eerste Kamers van Koophandel in Nederland per Keizerlijk Decreet is een feit. 200 jaar na dato is er echter geen reden voor een feestje, tenzij ik als trouwe KvK-contribuant een uitnodiging heb gemist. Oorzaak is dat het bestaansrecht van de Kamers onder druk staat. Het zou de tweede keer zijn sinds haar oprichting. Circa 100 jaar geleden ondervond de Kamer al problemen doordat zij financieel afhankelijk was van gemeenten. En nu hoort zij oproerigheid van de contribuanten en vanuit de politiek. De woorden van D66-Kamerlid Kees Verhoeven in het afgelopen jubileumjaar, galmden behoorlijk na tijdens de nieuwjaarsrecepties van de KvK. ‘Het gros van de ondernemers ziet de meerwaarde niet van de KvK", aldus D66-Kamerlid Kees Verhoeven in De Telegraaf. VVD-Kamerlid Afke Schaart vroeg zelfs afgelopen november tijdens de begrotingsbehandeling van het ministerie van Economische Zaken of ‘een centrale organisatie de taken van de KvK kan overnemen.' Ik leef in de gelukkige omstandigheid dat ik elk jaar uit de buffetruif van twee Kamers mag eten. Bovendien kan ik zo de speeches van twee directeuren opvangen. Beiden droegen opmerkelijk genoeg op een donkerblauw pak een rode stropdas. Contrastrijke kledingkleuren versterken nu eenmaal het leiderschap. En de rode kleur duidt op de aanval. Beiden repten over de onmisbaarheid van de KvK. "Jaarlijks verwerken wij een paar miljoen telefoontjes", overtuigde een van hen zijn ondernemend gehoor. Of dit wat zegt over de bereikbaarheid of over de servicegerichtheid van de KvK liet hij nog even in het midden. Naast me stond een contribuant die een groothandel heeft in aardappelen, groente en fruit. Hij is een van de bellers. Hij vertelt dat hij de KvK alleen gebruikt om nieuwe klanten na te trekken. "Ik betaal per aanvraag. Voor de contributie doen ze in principe niets. Maar contributie is een lachertje vergeleken met het lidmaatschap van onze branchevereniging EVO." Zij bestonden vorig jaar 70 jaar. Ook daar was even geen tijd voor een feestje.