Afgelopen week heb ik ondernemers gesproken in Zuid Afrika terwijl ik een aantal gastcolleges gaf in Grahamstown. Zij zijn duidelijk uit een ander soort hout gesneden dan Nederlandse ondernemers. Laat ik voorop stellen dat ook hier wordt geklaagd over belastingen en de (administratieve) regels. Alleen vraag ik me af wat onze ondernemers zouden doen in onderstaande voorbeelden:
Met de mes op tafel

Zimbini heeft een pr-bureau waarbij zij mensen in en uit armere plattelandsgebieden op straat en in supermarkten monsters laat uitdelen. Op een dag heeft een medewerksters zich niet aan één van de afspraken gehouden en Zimbini houdt een deel van haar salaris in. 's Avonds krijgt zij bezoek van de man van de dame in kwestie. Hij eist het achterstallige salaris in en heeft om het verzoek kracht bij te zetten een groot Afrikaans kapmes bij zich. Wat staat in onze HRM-boeken hierover?

HIV/AIDS
Garth heeft een honingfabriek waar 12 mensen werken. Op de dag dat ik hem sprak had hij net gehoord dat twee van zijn sleutelmensen nog maar zes maanden te leven hebben vanwege AIDS. Er gaat hier een hele generatie (misschien zelfs meerdere) mensen dood. Hoe hou je rekening met een verloop zo groot en dramatisch als dit? Volgens sommigen zijn 6 op de 10 mensen besmet!

Nederlandse ondernemers zijn watjes.
Mijn lessen over scenarioplanning lijken hier moeilijk in te passen, kan je überhaupt zoiets vooraf bedenken? Ik vraag me af terwijl ik naar mijn appartement loop of we in Nederland watjes zijn?